Α mess στη καλή χαρά (και ο Άγιος Βασίλης με στολή αναισθησιολόγου)

Η απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία (και όχι στη Χαλυβουργική,όπως ακούγεται στο βίντεο) μετράει ήδη σχεδόν 1,5 μήνα από την έναρξή της.Αλλά φαίνεται ότι όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ έχουν 'κουφαθεί',αποφεύγοντας επιμελώς να ασχοληθούν με το θέμα.

Από τη στιγμή λοιπόν που ακόμα και οι ειδησεογραφικές εκπομπές έχουν αλλοιώσει κάθε έννοια είδησης ή πληροφορίας,λειτουργώντας κυρίως σαν ηχώ των συμφερόντων του καναλάρχη-επιχειρηματία που τα πάντα επιβλέπει και άμα λάχει τιμωρεί κάθε ακέραια δημοσιογραφική φωνή,θα ήταν τουλάχιστον 'σουρεάλ' να αναλάμβανε κάτι τέτοιο μια εκπομπή που ειλικρινέστατα δηλώνει ότι μόνο 'μες στη καλή χαρά' πράγματα την απασχολούν,και ενδιαφέρεται να περάσει μια παρόμοια οπτική στους τηλεθεατές.

Αλλά δεν μπορείς από την άλλη να παραβλέψεις αυτή την αμηχανία μερικών στιγμών που προκάλεσε η προβοκατόρικη ερώτηση του Μάριου Αθανασίου,τα έκπληκτα πρόσωπα,τη προσπάθεια επαναφοράς στη τάξη,όσο και τη σπουδή και βιασύνη να αλλαχτεί όπως-όπως το θέμα.

Όσο και να έχεις εμπεδώσει τον λόγο ύπαρξης αυτών των εκπομπών,δεν μπορείς παρά να γελάσεις δυνατά σε κάτι τέτοια στιγμιότυπα,άσχετα αν μετά το γέλιο πιάνεις τον εαυτό σου εκνευρισμένο.

Αλλά μήπως μόνο το lifestyle λειτουργεί κατ'αυτό το τρόπο;

Eίναι άραγε τόσο διαφορετικής νοοτροπίας ή σκοπιμότητας π.χ. η πρόθεση Καμίνη να διώξει,ουσιαστικά,τους άστεγους από την πλατεία Κλαυθμώνος,γιατί 'εμπόδιζαν τον εορταστικό στολισμό της πόλης';

'Μες στη καλή χαρά' ενεργεί και ο δήμαρχος Αθηναίων,απλά τα κίνητρά του είναι ακόμα ταπεινότερα από αυτά της Έλενας Παπαβασιλείου,της Ναταλίας Γερμανού ή του 'χορηγού θετικής ενέργειας' Θέμη Γεωργαντά (με ότι και αν σημαίνει ή συνεπάγεται η 'θετική ενέργεια' σε μια εποχή που οι άστεγοι μόνο στην Αθήνα έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τις 20000,για να αναφερθώ μόνο σε μια πτυχή των όσων διαδραματίζονται έξω από τη πόρτα μας).

Γενικά η υποκρισία/αναλγησία βγαίνει σαν άθροισμα των υπολοίπων 11 μηνών το μήνα Δεκέμβριο.

Ο καλός Άγιος Βασίλης μας φέρνει δώρα και 'εξαφανίζει' επ'ευκαιρία και τους άστεγους να μη μας χαλάνε την ατμόσφαιρα.Είναι Άγιος Βασίλης ειδικευμένος στην αναισθησία,τόσο που μάλλον σύντομα θα απαλλαγεί από τη κόκκινη στολή και θα προτιμήσει την πράσινη τη χειρουργική,του αναισθησιολόγου.

H ίδια σκούπα που επιχειρεί απελπισμένα να σκουπίσει μακριά την πραγματικότητα,το ίδιο μαγικό ραβδί που σώνει και καλά θέλει να μας μετατρέψει σε στρουθοκάμηλους,χρησιμοποιούνται από κοινού και από τους μεν (πολιτική) και από τους δε (lifestyle).
Η συντονισμένη προσπάθεια δεν έχει αποβεί άκαρπη καθώς δημιουργήθηκε μια κυρίαρχη ιδεολογία-πολύτιμο εργαλείο στα χέρια όσων κινούν τα νήματα.

Εξάλλου και η πολιτική επί τόσες δεκαετίες στηρίχτηκε πάνω στη 'φιλοσοφία' του lifestyle,αφού όλα πρέπει να 'φαίνονται' καλά,χωρίς απαραιτήτως να είναι,και όφειλε να πασπαλίζεται με 'μάσκες λαμπρότητας' για να μη φαίνεται η σαπίλα.Τα χαμόγελα θα πρέπει να είναι πειστικά και πλατιά,όσο πιο πλατιά γίνεται για να καλύψουν την σκοπιμότητα.Και τα 'λερωμένα χέρια' αλληλοβρωμίζονται ακόμα περισσότερο με άπειρες χαιρετούρες γελοιώδους επισημότητας.

Αν και τελευταία κάτι τέτοιες 'βιτρίνες' έχουν πια ξεπεραστεί,και ο κυνισμός στην πολιτική δεν διστάζει να εμφανίζεται γυμνός,είτε μέσω δηλώσεων,είτε μέσω κινήσεων.

Άλλωστε,ποιόν έχει να φοβηθεί;

Σε αυτό τον κυνισμό πρέπει να συμμορφωθούμε όλοι,έτσι μας υποδυκνείουν άλλοτε εμμέσως πλην σαφώς,άλλοτε ρητά και ξεκάθαρα.Με μια άλλη ανάγνωση,να γίνουμε γλάστρες στο 'show' της ίδιας μας της ζωής και των όσων συμβαίνουν γύρω μας.

To 'κυνήγι της ευτυχίας',οι απαραίτητες αντιθέσεις και ο ρυθμός της ζωής

Η ευτυχία δεν προγραμματίζεται.
Aσφυκτιεί μέσα στα καλούπια που σπεύδεις να την βάλεις όταν την φαντάζεσαι.
Αρνείται να λάβει τις διαστάσεις - μεγάλες ή μικρές - που θέλεις εσύ να της δώσεις.

Μπορείς ελεύθερα να χάσεις όσο χρόνο θέλεις προκειμένου να της δώσεις εκ των προτέρων κάποια ιδιαίτερη μορφή ή μια συγκεκριμένη διάρκεια : Δεν θα υπακούσει.

Όχι επειδή συντρέχει κάποιο είδος μεταφυσικού κρυφτού μεταξύ της ευτυχίας και εσένα.

Αλλά επειδή η ευτυχία είναι κομμάτι από το σώμα της συνειδητοποίησης.
Κομμάτι από εσένα τον ίδιο.
Όσο 'εκβιάζεις' την παρουσία της,τόσο αυτή θα γίνεται άϋλη,άπιαστη.
Όσο τρέχεις μακριά από την πηγή της (τον εαυτό σου)
νομίζοντας ότι κάπου εκεί έξω θα κρύβεται,
τόσο θα χάνεσαι και ίσως να μη την βρεις ποτέ.

'Εχει μια τάση να προσδιορίζεται κυρίως μέσω της απουσίας της.
Γι'αυτό την αντιλαμβάνεσαι πλήρως όταν πια έχει φύγει.
Η 'φωνή' της είναι συνήθως διακριτική αλλά η 'σιωπή' της πάντα εκκωφαντική.

Kαι το 'κυνήγι της ευτυχίας',ένα σπορ στο οποίο πολλοί επιδίδονται

υπακούοντας πιστά στο πρόσταγμα
μιας εποχής που τελειώνει(;) ''ευδαιμονία με κάθε κόστος,ας είναι και επίπλαστη'',

τελικά μόνο θλίψη προκαλεί,όσο και αν ακούγεται παράδοξο.

Είναι ειρωνικό αλλά καθόλου τυχαίο πως την ίδια εποχή που εμφανίστηκαν οι λεγόμενες 'συνταγές ευτυχίας',άρχισαν να πληθαίνουν και οι πελάτες των ψυχολόγων.

Έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα μέσα από την διαδική αντίθεση.
Καλό-κακό,φως-σκοτάδι,σωστό-λάθος,γαλήνη-ταραχή..

Αν γεννιόμασταν σε έναν πλανήτη,
όπου θα υπήρχε ηλιοφάνεια 365 ημέρες τον χρόνο,24 ώρες την ημέρα,χωρίς καθόλου σκοτάδι,
τότε θα απουσίαζε από το λεξιλόγιό μας όχι μόνο η λέξη 'νύχτα',αλλά και η λέξη 'μέρα',
καθώς δεν θα είχαμε το απαραίτητο μέτρο σύγκρισης ώστε να την ονομάτίσουμε,
και να την αντιληφθούμε ως ξεχωριστή κατάσταση,ως ξεχωριστό φαινόμενο.
Ως δηλαδή το αντίθετο της νύχτας.
Και φυσικά θα χάναμε την ομορφιά ενός ήλιου που δύει ή ανατέλλει.
H φύση αυτής της ομορφιάς δεν είναι μόνο αισθητική.
Δεν είναι μόνο τα χρώματα της ανατολής που μας γοητεύουν.
Είναι κυρίως η αίσθηση της αλλαγής,της μετάβασης.
Μια αίσθηση τόσο απαραίτητη για την ζωή μας.

Ακόμα και η μουσική μας στηρίζεται στις αντιθέσεις
και στις εναλλαγές ρυθμών αλλά και συναισθημάτων.
Πολλά κλασσικά έργα είναι γεμάτα από 'αγωνιώδεις' ρυθμούς,
μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε ένα φινάλε 'λυτρωτικό',ανακουφιστικό.

Αυτή η εναλλαγή λοιπόν ευτυχίας-δυστυχίας είναι ο ρυθμός της ζωής μας.
Αν υπήρχε μόνο ένα από τα δύο στοιχεία,
τότε η ζωή μας δεν θα είχε καμία μουσικότητα,
αλλά θα ήταν απλά ένας μονότονος 'λευκός' θόρυβος.

Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να αντέξει 6 λεπτά μονοτονίας,πόσο μάλλον μια μονοτονία ισόβια.

Χρήστος Ρεκλείτης-Τα τραγούδια της φωτιάς

(κείμενο από tovytio.wordpress.com)

..Θυμάμαι στο δεύτερο έτος που έπεσαν στα χέρια μου «οι ανθρωποφύλακες» του Κοροβέση. Το διάβαζε ο ένας μετά τον άλλο κι ύστερα όταν κάποιος ρώταγε πώς σου φάνηκε, απλά γνέφαμε ο ένας στον άλλο. Θυμάμαι που κάπου εκεί στην ίδια ηλικία είδα σε μια ταινία του Κούνδουρου, τον Χρήστο Ρεκλείτη. Δεν ξέρω τον άνθρωπο, δεν ξέρω πού βρίσκεται τώρα, πώς έζησε, τι έκανε, αν έκανε τη μία ή την άλλη επιλογή. Δεν έχω ιδέα.Θυμαμαι μόνο το πρόσωπο και το όνομα του Χρήστου Ρεκλείτη.Εμφανιζόταν μπροστά στην κάμερα και περιέγραφε με ένα σχεδόν κενό ύφος,τι του έκαναν οι βασανιστές επί χούντας.

Τώρα που ο γενικός γραμματέας του κόμματος,που ίδρυσε ο επικεφαλής της χούντας,είναι υπουργός,δεν έχω διάθεση να σκεφτώ πολλά πράγματα.

Σκέφτομαι μόνο τον Κοροβέση και τον Ρεκλείτη.

Εκλεκτές συγγένειες,ελιτίστικοι συνειρμοί

(κείμενο από derveniotis.wordpress.com)

'' Υπάρχει μια σκηνή στα “Απομεινάρια Μιας Μέρας” όπου κατα τη διάρκεια της απόλαυσης ενός καλού πούρου, δύο απ’ τους παρόντες αριστοκράτες διαφωνούν για το αν ο “απλός λαός” έχει άποψη και θέση για τα πολιτικά πράγματα.Επιστρατεύεται ο υπηρέτης, τον οποίο ο Σερ Σπένσερ βομβαρδίζει με μια σειρά ερωτήσεις για τη διεθνή οικονομικοπολιτική κατάσταση. Σε κάθε ερωτηση, ο υπηρέτης απαντάει στερεότυπα “δε μπορώ να σας απαντήσω σ’ αυτό, Κύριε”, για να καταλήξει θριαμβευτικά ο Λόρδος με την ατάκα “ορίστε κύριοι. Δε μπορεί να μας απαντήσει σε  κανένα απ’ αυτά τα ζητήματα, κι όμως, ακόμα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι τύχες του έθνους μας πρέπει να βασίζονται στις αποφάσεις αυτού του ανθρώπου… και μερικών εκατομμυρίων σαν αυτόν”

Δεν ξέρω αν είχε υπ’ όψιν του αυτή τη σκηνή ο καλός συνάδελφος Ανδρέας Πετρουλάκης όταν συνέγραφε το άρθρο του “Η τούμπα” στο protagon.gr, αλλά η επιχειρηματολογία του για το αν δικαιούται να έχει άποψη για τις 800 σελίδες του κειμένου “της λύσης”  ο “Παναγιώτης ο Εβγατζής” δε στερείται σε τίποτα της επιχειρηματολογίας, του ελιτισμού και της αριστοκρατικής περιφρόνησης του Σερ της εν λογω ταινίας. ''

Tι μου θυμίζει,τι μου θυμίζει..

(κείμενο από parallhlografos.wordpress.com)

'' Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική” σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η Τριμερής Επιτροπή δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο “Η Κρίση της Δημοκρατίας”. Ανάμεσα στους συγγραφείς της ήταν ο γνωστός αντιδραστικός Samuel Huntington. Η έκθεση διαπίστωνε ότι “κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία”. Η έκθεση είπε επίσης ότι “χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός περιορισμού της δημοκρατίας” και ακόμα ότι “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων”. ''

'' Πρόκειται για οργανισμό που έφτιαξαν στη δεκαετία του ’70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα της τότε εποχής (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών. ''
Εξέχων μέλος της 'Τριμερούς Επιτροπής' είναι μεταξύ άλλων και ο Λουκάς Παπαδήμος..

Ο 'όχλος λαός' και η χαμένη μεσότητα

Πότε λοιπόν το ανθρώπινο πλήθος είναι «λαός» και πότε «όχλος»; Και από τι εξαρτάται το πρόσημο που θα του αποδώσουμε; Δεν είναι βέβαια λεξικογραφικό το πρόβλημα, ένα υποκεφάλαιο της πολιτικής γραμματικής είναι. Και αν κρίνει κανείς από την κομματική μας παράδοση, ο λαός, δηλαδή το επαινετέο πλήθος, είναι το κοινωνικό πλάσμα που, συμμορφωμένο στις φαντασιώσεις μας, δρα όπως ακριβώς θα θέλαμε εμείς: συντεταγμένα, ήπια, απολύτως ορθολογικά, χωρίς εσωτερικές διαφοροποιήσεις, «ενωμένος» έτσι όπως μόνο στις εξιδανικευτικές αφηγήσεις υπάρχει.

Οταν αυτά λείπουν, όταν το πλήθος δρα πολύμορφα και εκφράζεται πολυφωνικά, όντας εκ γενετής ανάκατο και μεικτό, με τους αριστερούς, τους δεξιούς, τους τεταραγμένους Πασοκτζήδες, τους πολιτικά έμπειρους και τους νεοπροσήλυτους, τους αθώους, αλλά και τους ιδιοτελείς και κάπηλους· όταν δεν υπακούει στα σχήματά μας, όταν φέρεται παρορμητικά, με το ένστικτό του (όσο υπάρχει άθικτο ένστικτο στις φενακιστικές κοινωνίες μας) και όχι με τακτ, σαν να μετέχει σε χοροεσπερίδα, τότε ο υμνητέος λαός εκπίπτει σε καταδικαστέο όχλο.

Στις παρελάσεις για την 28η Οκτωβρίου ο «όχλος λαός» αναζήτησε τρόπο διαμαρτυρίας σε όλη την Ελλάδα. Και ο τρόπος αυτός δεν ήταν ίδιος παντού. Δεν θα μπορούσε να είναι ίδιος. Φυσικά και υπάρχουν κοινά προβλήματα και αγωνίες. Ο καθένας όμως έρχεται από τη δική του διαδρομή, τη δική του περιοχή του κοινωνικού και ιδεολογικού φάσματος, με την προσωπική του πολιτική αγωγή. Και οι στόχοι της διαμαρτυρίας διαφέρουν και το ύφος της. Και πάντως, ο ένας και μοναδικός «οργανωτής» υπάρχει μόνο στα αστυνομικά σενάρια με τα οποία το ΠΑΣΟΚ υποκαθιστά την ανάγνωση της πολύπλοκης πραγματικότητας. Εκτός και δεχτούμε ότι η 15η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι οπαδοί του Ηρακλή και η 16η οι του Ολυμπιακού Βόλου.

Οσο η μεσότητα θα μας προκαλεί αλλεργία, θα εκκρεμούμε ανάμεσα στα δύο άκρα που ορίζουν ο απόλυτος έπαινος και η απόλυτη καταδίκη. Και όσο θα υποθέτουμε έναν λαό πλασμένο από ιδανικές μονάδες και όχι από σάρκα ανθρώπινη γεμάτη από το αίμα της Ιστορίας, δηλαδή από ανάγκες, επιθυμίες και διαφορές, η κρίση μας θα γλιστράει πανεύκολα από τον ύμνο στο ανάθεμα.


πηγή : http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_01/11/2011_1296673

Απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις μετά τη νίκη του Ολυμπιακού επί της Ντόρτμουντ

Αν ο Ολυμπιακός ήταν ο Γιωργάκης… τότε θα είχε διαπραγματευθεί σκληρά και.. πατριωτικά για το ύψος των γκολ που θα δεχόταν και θα καμάρωνε: «Πετύχαμε η Ντόρτμουντ να συμφωνήσει να πετύχει μόνο 9 γκολ. Τρία στο Καραϊσκάκη κι έξι στη Γερμανία. Δεν είναι αυτό επιτυχία;»

Επειδή όμως ο Ολυμπιακός δεν είναι Γιωργάκης, νίκησε με 3-1, πυροδοτώντας θύελλα αντιδράσεων.
Η τρόικα αποχώρησε από την Αθήνα, αφήνοντας να εννοηθεί πως η νίκη του Ολυμπιακού δημιουργεί προβλήματα στην εκταμίευση της 6ης δόσης.
Ο υπουργός Ευάγγελος Βενιζέλος, σε έκτακτη συνέντευξη τύπου δήλωσε πως θα φορολογηθούν τα τρία γκολ του Ολυμπιακού. Σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου, απάντησε ότι το νέο «Ολυμπιακό» φορολογικό νομοσχέδιο θα έχει αναδρομική ισχύ και θα φορολογηθούν και τα έξι γκολ που είχε βάλει στη Λεβερκούζεν. Επιπλέον κάθε φίλαθλος του Ολυμπιακού θα κληθεί να πληρώσει μια έκτακτη εισφορά 300 ευρώ, η οποία θα αυξηθεί σε ενδεχόμενη νέα καλή εμφάνιση της ομάδας.
Ο Αλέξης Παπαχελάς στο κύριο άρθρο της Καθημερινής με τον τίτλο «Δυο πόρτες έχει η ζωή», επισημαίνει: «Δυο δρόμοι ανοίγονται τώρα μπροστά στον Ολυμπιακό: Μια νίκη που θα οδηγήσει σε κρίση τις σχέσεις μας με τους παραδοσιακούς Γερμανούς συμμάχους μας ή μια ήττα με σκορ 4-1 που θα δώσει ώθηση στις σχέσεις φιλίας και θα οδηγήσει σε γερμανικές επενδύσεις στην κατεύθυνση της πράσινης ανάπτυξης.»
Οι 32 διανοούμενοι καλούν τους παίκτες του Ολυμπιακού να «τολμήσουν να χάσουν για την πατρίδα».
Σε νέα παρέμβαση τους, οι Ραγκούσης, Λοβέρδος και Διαμαντοπούλου καλούν την κυβέρνηση να τσακίσει τη συντεχνία του Ολυμπιακού. «Κι εγώ είμαι Ολυμπιακός», δήλωσε ο κ. Λοβέρδος, «αλλά υπάρχουν και όρια: Δεν μπορείς σε αυτή την κρίσιμη φάση να νικάς μια γερμανική ομάδα».
Το περιοδικό Focus τα βάζει με τον Χολέμπας, που τον αποκαλεί «γενίτσαρο». «...Ας αποφασίσει επιτέλους αυτός ο ‘κύριος’ που έμαθε ποδόσφαιρο με τα λεφτά των Γερμανών φορολογουμένων, με ποιούς είναι!» Στο εξώφυλλο του περιοδικού με κύριο τίτλο «Εμείς τον ταΐσαμε, αυτός μας πρόδωσε -Το γκολ της ντροπής» εικονίζεται ο παίκτης του Ολυμπιακού ως Ιούδας που φιλά τη Μέρκελ στο μάγουλο (μπλιάχ!).
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάλεσε τον Ερνέστο Βαλβέρδε για εξηγήσεις.
Ο Πάσχος Μανδραβέλης σε πύρινο άρθρο του στην Καθημερινή καταγγέλλει:
«...Το χειροκρότημα των φιλάθλων του Ολυμπιακού για τη νίκη επί της Ντόρτμουντ είναι το τελευταίο βήμα αποσύνθεσης του συμβολαίου που διέπει όλες τις κοινωνίες. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης οι κοινωνίες οργανώνονται με κανόνες. Δεν είναι δυνατόν να ακούγονται στο γήπεδο συνθήματα όπως ‘έτσι γ... αυτοί που σας χρωστάνε’!
Όταν οι φίλαθλοι φτάνουν να επικροτούν μαζικά αυτή την αντίληψη μπορεί κάποιος να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος που έχει η κοινωνία...»
Από τη συχνότητα του ΣΚΑΙ, ο Άρης Πορτοσάλτε ξεκινά Μαραθώνιο για να διορθώσει το πλήγμα που δέχτηκε ο τουρισμός της χώρας από τη νίκη του Ολυμπιακού: «Δεν είναι δυνατόν να τους ρεζιλεύεις στο γήπεδο και μετά να τους ζητάς να επισκεφθούν τη χώρα. Για να μη μιλήσουμε για τα εμπρηστικά συνθήματα που στρέφονται εναντίον ενός λαού που πάντα στάθηκε δίπλα μας!»
Η Άνγκελα Μέρκελ από την πλευρά της έκανε οργισμένες δηλώσεις, καταλήγοντας: «...Απορώ πως οι δήθεν δεινοπαθούντες Έλληνες κατάφεραν να χορέψουν στο ταψί την πρωταθλήτριά μας επί 90 λεπτά. Σας έδωσαν αυτοί οι παίκτες την εικόνα πεινασμένων ανθρώπων; Νομίζω ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει να τους σφίξει και άλλο το ζωνάρι...»
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συμφώνησαν και με αίτημα τους στην Καγκελάριο (τους) ζήτησαν να φέρει προς ψήφιση νόμο που θα απαγορεύει στις ελληνικές ομάδες να κερδίζουν τις γερμανικές. Η Λούκα Κατσέλη διαφοροποιήθηκε δηλώνοντας πως πρέπει να εξαιρεθούν οι ομάδες Γ' και Δ' Εθνικής...

ΥΓ. Πάντως, σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας που επιβεβαιώθηκε και από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA, ο Ολυμπιακός δεν νίκησε, αλλά έχασε με 3-1....


πηγή : http://www.edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=6545:ολυμπιακός-και-γιωργάκης&Itemid=67

Oσφρητική ουτοπία (η πολιτεία με τις μύτες και τις ωραίες μυρωδιές)

Στην οσφρητική ουτοπία τα κυβερνητικά κτήρια είναι βενζινάδικα.
Οι πρωινοί φούρνοι είναι τόποι λατρείας,σεβάσμιοι ιερείς οι φουρνάρηδες.

Πολυάσχολες μαγεμένες μύτες μπαινοβγαίνουν σε βιοτεχνίες μπαχαρικών,
που θεωρούνται δημόσιες υπηρεσίες,
ή τζογάρουν στο Μεγάλο Χρηματιστήριο της Οσμής.

Παντού σοβαρές οσφρητικές συζητήσεις,οσφρητικές αναλύσεις και αναζητήσεις..
για το αν τα καινούρια βιβλία έχουν ανώτερη μυρωδική αξία από τα παλιά,
για το αν στη γυναικεία αγκαλιά κρύβονται τα πιο εκλεκτά μυρωδικά ιδανικά,
για το πως θα γίνει να βγαίνουν νυχτολούλουδα μέρα-μεσημέρι.

Στην οσφρητική ουτοπία ρουθουνίζουν όλη την ημέρα ευτυχισμένοι
και οι κινητές μονάδες ρινικής βοήθειας
είναι πάντα έτοιμες να παράσχουν τις πρώτες βοήθειες σε μπουκωμένες μύτες.

Το πολίτευμα στην οσφρητική ουτοπία είναι αβασίλευτη ρινική δημοκρατία
και τα κόμματα πολλά και διάφορα..
το Κόμμα του Φρεσκοψημένου Ψωμιού,
ο Συνασπισμός του Καφέ και της Λιωμένης Σοκολάτας,
το Κίνημα του Ψημένου Μπέϊκον,
οι Ένωμένες Οσμές Ψησταριάς,
οι Ελεύθερες Μύτες Για Μια Βροχερή Μέρα
και πολλά άλλα..

Yπάρχει και το Ριζοσπαστικό Κόμμα των Σκόρδων,
αλλά έχει περάσει στην παρανομία καθώς θεωρείται επικίνδυνο για το καθεστώς.
Οι φυλακές είναι γεμάτες από σκόρδα και κρεμμύδια,
καθώς και από μύτες αλληλέγγυες προς αυτά.

''Ζω για να μυρίζω'' ρουθούνισε σοφά κάποτε μια αρχαία μύτη.

''Μυρίζω άρα υπάρχω'' αντέτεινε η Φιλοσοφική Μυρωδική Ακαδημία.

''Υπάρχει ένας υπερ-μυρωδικός κόσμος μετά το τελικό μπούκωμα'' κηρύττει στο ποίμνιό της η Μυρωδική Εκκλησία.

''Μικρές και μεγάλες μύτες,ίσιες ή γαμψές,όλες έχουμε το δικαίωμα να οσφραίνουμε ελεύθερα το φρεσκοκομμένο γρασίδι,το χώμα μετά τη βροχή,την πρώτη ανοιξιάτικη μέρα''

ρουθουνίζουν ποιητικά όσο και επαναστατικά οι συνειδητοποιημένες απλές μύτες.

(Αφιερωμένο στην μύτη μου με το στραβό της διάφραγμα)